Als docent muziek ontmoet ik regelmatig studenten kleuteronderwijs die het gevoel hebben dat ze niet kunnen zingen of dat ze in elk geval vals zingen. Dit gevoel leeft niet alleen bij studenten, maar ook bij vele volwassenen die in hun leven weinig muziekonderricht kregen. Meestal kunnen zij wel zingen en hebben ze best een mooie stem. Toch blijft dit gevoel vaak knagen en het duurt soms een tijd vooraleer dit overwonnen wordt. Het enthousiasme van de kinderen werkt gelukkig betoverend. De ‘perfectie’ is voor het zingen met hen immers niet het belangrijkst.
Want eigenlijk… draait zingen met jonge kinderen vooral om contact maken. Baby’s, peuters en kleuters genieten enorm van de liefdevolle aandacht die ze voelen terwijl je zingt. En dit ingredriënt maakt de stem van mama, papa, juf, meester of kindbegeleidster beter dan de stem van de allerbeste zanger. Met vlag en wimpel. Ook al klinkt je stem anders dan je zelf zou willen.
De befaamde klassieke zangeres Montserrat Figueras verwoordde het mooi:
But, above all, whoever sings a lullaby – the child’s mother, father, older brother, sister or grandmother – is moved by a desire to give of their best, which is in itself an expression of love, and so the child begins to experience the essence of life.
(voorwoord CD Ninna Nanna 2002)
It is not enough to listen the music with our ears, we must listen with our soul.
(Maart 2010)